Praten met doden is hotter dan ooit. En even omstreden als altijd. Heeft Char een gave of is ze een charlatan? Een op de drie Nederlanders denkthet laatste. Annemarie Smit (25) is paragnost en kan het ook: "Mijn man is nuchter, maar gelooft nu wel."     Jij weet als helderziende natuurlijk allang wat ik ga vragen. (Lacht.) "Nou nee, ik heb me er niet zo op geconcentreerd eigenlijk. Ik kan wel voelen in welke richting de vragen gaan, maar ik laat het nu op me afkomen en zie wel wat er gebeurt." Dus je kunt nu niet mijn vragenlijst voor je zien? "Nee, zo werkt dat niet. Bij mij in elk geval niet, dat is niet mijn specifieke ding." Moet je als paragnost niet minstens vijftig jaar zijn en lang grijs haar hebben? "Ik heb voor mijn gevoel al genoeg levens- ervaring en heb veel geleerd van wat ik heb meegemaakt. Dat was voor mij voldoende om een praktijk te beginnen. Natuurlijk, als ik vijftig ben, zal ik nog beter zijn dan nu." Komt je geloof in het bovennatuurlijke voort uit angst voor de dood? Ik denk ook liever dat er iets is dan niets, omdat dat geruststellender is.   "Ik wéét dat er meer is omdat overledenen bij mij komen, ook in mijn dromen. Wat je zelf kunt doen, is er open voor gaan staan. Maar je moet wel om bescherming vragen omdat er ook negatieve energieën zijn, net als hier op aarde. Niet dat de overledenen jou iets aan kunnen doen, maar ze kunnen je wel een slecht gevoel of verkeerde informa- tie geven. Je moet het voelen en ervaren. Ik denk dat we allemaal meer zouden kunnen luisteren naar onze intuïtie, en naar wat de andere kant ons te zeggen heeft." Je voorspelt ook de toekomst via sms. Ik begrijp niet hoe dat kan. "Ik had zelf eerst ook mijn twijfels, maar een vriendin met wie ik samenwerk, raadde me aan het te proberen. Ik merkte dat ik alleen  een naam of een voorletter nodig heb, dan vang ik de energie op van die persoon. Het werkt echt. Laatst sms'te iemand: 'Hoe zal het gaan met mij en Jan? Komt het nog goed of gaan we uit elkaar?' Dan ga ik me inleven. Als zij en Jan weer bij elkaar komen, zie.ik , ze in beelden naar elkaar toe gaan. Is het niet zo, dan zeg ik het ook. In dit geval voelde ik dat haar ex er nog wel open voor stond, maar dat de mening van anderen hem

onzeker maakte. Hij was erg bezig met wat de buitenwereld ervan vond en hij had van de mensen om hem heen zo veel kritiek gehad op de relatie dat hij twijfelde of hij er opnieuw in moest stappen. Mijn voorspelling is heel specifiek. Maar ik krijg niet altijd wat bij een sms door. En als ik niks doorkrijg, zeg ik dat eerlijk." Patiënten met een ontsteking of chronische pijn kunnen bij jou terecht. En dan maak jij ze weer beter? "Je hoeft van mij geen wonderen te verwach- ten. Ik ben heel nuchter en garandeer niet dat ik het voor ze kan oplossen. Ik weet uit ervaring dat ik pijnen kan verlichten en ver- helpen. Ik hou mijn handen boven de pijnlij- ke plek en haal de vieze, negatieve energie rond de ontsteking weg. Met mijn andere hand stop ik er nieuwe energie in; het is als- of ik een magnetisch veld in handen heb. De ene persoon voelt meteen dat het werkt, de ander heeft er pas achteraf baat bij." Ben je niet bang voor het placebo-effect? "Nee, want ik vertel vooraf niet wat ze kun- nen voelen. Ik vraag altijd of ze iets hebben opgezocht op internet over magnetiseren en meestal is dat niet het geval. Dan zeg ik: wacht het maar af, want ik wil niet dat ze zich erop concentreren. Dan zou ik ze vooraf beïnvloeden. Bij de meeste mensen die ik heb behandeld, werkt het."   Programma's als 'Het zesde zintuig' (RTL4) zijn populair. Hoe kijk jij daarnaar als 'vakgenoot'? "Ze hebben mij gevraagd voor de voorloper van dat programma bij de KRO, 'Op zoek naar het zesde zintuig', maar ik had er geen goed gevoel bij. Dan kom je in een soort 'Idols' voor paragnosten terecht. Ik zag op televisie een' vrouw die heftige stuip- trekkingen kreeg. Daar moet je niet te veel de nadruk op leggen, anders denken mensen: wat doet die nou raar. En dat denk ik eigen- lijk zelf ook. Ik heb daar echt twijfels bij." Was je als kind al paranormaal begaafd? "Achteraf gezien wel, al kon ik dat toen nog niet benoemen. Als ik 's nachts naar de wc ging, in de badkamer beneden, zag ik enge geesten. Ik was toen een jaar of zeven, acht. Ik zag gezichten, geen lichamen. Ze waren negatief, onvriendelijk en wilden me bang maken. Dat dacht ik toen althans, misschien hadden ze helemaal geen kwaad in de zin. Ik sprintte altijd naar beneden en weer om- hoog om aan ze te kunnen ontsnappen. De geesten kwamen in de gang op me af. In de badkamer was ik veilig, daar kwamen ze niet. Als ik op de wc zat, met de deur open,                                               lees verder